Komsulugun nekadar onemi vardir kadinlarda!! Hele benim gibi aile, arkadaslik ve mahalle anlayisi genis bir insan icin cok cok onemli! Ilk Paris e yerlestigimde esimle iddaya girmistim bir seneye kalmadan binamizdan komsularimiz gelir gider olacak bak gor diye!! Bilememisim ki yabanci ellerde insanlar kendi kabuklarinda yasarlar, yaygin degildir kapi calip 'tuzumuz bitmis sizden alabilir miyim' demeler. Yoktur cunku ulkemdeki yakinliklar, dostluklar, sicak merhabalar, hosgeldinler... Cok guveniyordum kulturumuzun sicakliginin verecegi isiga! Tabi ki kaybetmistim ilk yil sonunda komsuluktan yana iddami! Goruyordum ki sadece bonjour, bonsoir lar havada gel git yapiyor... o kadar... Bazi gunlerde, konusma istegime nezaket gosterenler olmadi degil ama sadece asansorde asili kaldi diyaloglar! Kesmistim umidimi....
Tamam bu kadar demogoji yeter, simdi gunes dogdu fikrime cunku iki gun once ilk defa bir komsu bana kahveye geldi!!!! Bir degil ama uc yil sonunda da olsa....
Annem yaslarinda komsum ki beni taniyanlar bilir ne cok severim kendimden buyuk hanimlarla dostluk etmeyi, paylasmayi, tavsiyelerini almayi, ayni etkinlik cercevesinde aktivitelere yapiyormusuz da kurstan cikip ayni binaya girince anladik komsu oldugumuzu:)
Bir iki selam, sabah, calismalarimizi degerlendirme derken, kendimizi turk kahvesi hopurdetirken bulduk gecen gun. Hatta gitmeyi planladigim spor salonuna gidiyormus kendisi, dusunsenize ne buyuk bir destek olucak bana tekrar spora baslamak icin. Uye oldugu sanat konferanslarinin yapildigi gruba katilacagim, falan filan... Keyifli olacagini dusunuyorum ahbapligimizin.
Hayatima hosgeldi yeni komsum, guzel gunlere dilegim...
